x

...
...

ماشین رو پارک کردم. رفیقِم همون‌طور که داشت درِ ماشین رو می‌بست، گفت:

«به من ربطی نداره ولی! توی این کوچه قبلاً شبانه چهار تا چرخِ ماشینِ همسایه رو باز کردن بردن!»

با تعجب گفتم: «کیا؟»

گفت: «سارق‌ها!»

گفتم: «ای بابا! حالا یک‌بار یه اتفاقی افتاده، دلیل نمی‌شه برای منم بیفته که!»

صبحِ زود که می‌خواستم برم سر کار، اومدم بیرون دیدم ماشینم لنگ در هواست؛ چهار تا آجرِ مرتب زیرش چیده بودن! یعنی دزدها چرخ‌ها رو برده بودن، ولی خداییش وجدان کاری داشتن! همون‌جا فهمیدم چقدر به حرفِ رفیقم احترام می‌ذارن.

چند وقت بعد رفتیم مسافرت. می‌خواستیم بریم ساحل. ماشین‌ها رو پارک کردیم. رفیقم گفت:

«به من ربطی نداره ولی شنیدم اینجا شیشه ماشین رو می‌شکنن و سی‌پی‌یو (CPU) ماشین رو می‌برن.»

گفتم: «کیا؟»

گفت: «سارق‌ها.»

گفتم: «نه بابا! ما که دو ساعت بیشتر نیستیم اینجا.»

دو ساعت بعد برگشتم… دیدم شیشه راننده شکسته، سی‌پی‌یو هم نیست، داشبورد هم خالیه! فقط فرمان مونده بود که اونم احتمالاً آچارش رو نداشتن! اینجا‌ بود که فهمیدم دزدها گزارش‌های رفیقم رو خیلی جدی می‌گیرن!

یک بار هم با رفیقم رفتیم پارکِ شهر واسه کنسرتِ خواننده‌ی محبوبم. ماشین رو گذاشتیم تو پارکینگ. رفیقم گفت:

«به من ربطی نداره ولی! اینجا ممکنه لاستیک با رینگِ اسپرتِ ماشینت رو ببرن.»

گفتم: «کیا؟»

گفت: «سارق‌ها.»

گفتم: «نه بابا! پارکینگ عمومیه، نگهبان داره، دوربین داره، خیلی هم شلوغه...»

داخلِ کنسرت خیلی خوش گذشت. خواننده می‌خوند، منم با جمعیت دست می‌زدم و موج می‌گرفتم… حتی یک‌جا دور از چشمِ رفیقم سوت هم زدم، دو بار هم تا جایی که می‌تونستم بلند جیغ کشیدم! طوری که بعد از جیغِ دومی دیدم خواننده میکروفون رو آورد پایین و با ترس به من نگاه کرد!

خلاصه با روحیه‌ای عالی اومدیم بیرون… رسیدیم به ماشین… دیدیم یکی از چرخ‌ها نیست!

رفتم سراغِ نگهبانِ پارکینگ، گفتم:

«ببخشید! چرخِ ماشینِ من کو؟»

گفت: «یک آقایی اومد گفت لاستیکم پنچر شده، باید بازش کنم ببرم آپاراتی…»

بعدم خیلی راحت گفت: «تازه منم با آچارهای خودم کمکش کردم بازش کنه!»

با نگاهی که داشت از چشمانم آتش می‌زد بیرون، گفتم: «دستت درد نکنه واقعاً! دفعه‌ی بعدم اگر خواست خودِ ماشین رو ببره، حتماً کمکش کن!»

اینجا بود که یقین کردم رفیقم یه گروهِ واتساپی با دزدها داره و به موقع لوکیشن می‌فرسته!

یک شب هم توی پاساژِ بزرگِ شهر کلی خرید کردیم. صندوق‌عقبِ ماشین کاملاً پر شده بود. برای اینکه از خجالتِ رفیقم دربیام، گفتم: «بیا بریم یک شامِ مفصل مهمانِ من.»

رفیقم گفت: «نه، من می‌مانم ماشین رو می‌پایم.»

گفتم: «بابا ماشین دقیقاً روبه‌روی کلانتریه! امن‌تر از اینجا کجاست؟»

گفت: «به من ربطی نداره ولی میگن اینجا از هر جای دیگه ناامن‌تره!!»

بالاخره با هم رفتیم رستوران. شامِ مفصل، محیطِ باصفا، موزیکِ ملایم؛ فضا هم کاملاً رمانتیک…

بعد از یک ساعت برگشتیم… دیدیم درِ صندوق‌عقب بازه… و همه‌ی وسایل رو بردن! اونم دقیقاً روبه‌روی کلانتری! معلوم شد دزدها این‌قدر نفوذ دارن که نگهبانِ کلانتری رو هم خریدن!!

اون‌جا بود که فهمیدم ماجرا اصلاً شوخی‌بردار نیست… اونم با این رفیقِ کلک! چون یک یادداشت روی شیشه گذاشته بودن:

> «وسایل رو بردیم. سلامِ ما رو به این رفیقِ باصفا برسونید. همکاری با ایشان عالی است. ایشان نه تنها خبرها را به موقع می‌رسانند، بلکه امشب با کلانتری هم هماهنگ کرده بودند.»

و همون‌طور که داشتم یادداشت رو می‌خوندم، برگشتم نگاهش کردم دیدم نگاهش رو از من دزدید و همون لحظه گوشیش زنگ خورد که فوری رد تماس زد!»

آنجا دیگه همه‌چی برام روشن شد.

فورا گوشی‌ام رو از جیب درآوردم و همون‌جا نامش رو که «رفیق» سیو کرده بودم به «نارفیق» تغییر دادم!