Ik wil graag beginnen met een quote, maar het is nogal gênant, want ik weet niet waar het vandaan komt. Maar het slaat  de nagel op de kop en zegt: “Copyright is niet alleen bedacht om auteurs eerlijk te behandelen, maar ook om de levenskwaliteit te verbeteren in een maatschappij door de vooruitgang van wetenschap, kunst en cultuur te promoten.” Met andere woorden: het concept om het economisch haalbaar te maken voor ontwerpers om te ontwerpen is nu wereldwijd erkend  als een sociale verplichting. 
Ik heb erg weinig herinneringen aan het schrijven van songteksten. Maar er is een speciale herinnering van lang geleden die ik onthouden heb. Ik lag op mijn buik in een bed in een kleine gastenkamer met een schrijfblok voor me. In de hoofdslaapkamer ernaast was mijn toenmalige vrouw, Agnetha, onverstoord aan het slapen. Ik hoorde de muziek in mijn hoofd, dus ik had geen luidsprekers of hoofdtelefoon nodig. Een melodie die nog geen woorden heeft is een maagdelijk terrein die een tekstschrijver  voorzichtig moet betreden. Soms zijn de uiteindelijke woorden op het blad papier het resultaat van  hard werken, diep nadenken en de intuïtie waarop een tekstschrijver moet leren vertrouwen. Maar soms gebeuren er buitengewone dingen: gesloten gordijnen gaan plots open en de melodie spreekt je toe en begint beelden op te roepen en zelfs opeenvolgende gebeurtenissen. Het enige wat je moet doen is schrijven, opschrijven wat je voor ogen ziet. Een liedje kan in stukjes en beetjes tot zijn schrijver doordringen. Maar een zeldzame keer komt het zomaar in zijn geheel aangewaaid, het lijkt te suggereren dat het daar al  lang lag te sluimeren, God weet hoe lang, misschien ongeduldig wachtend tot het opgepikt zou worden door iemand met een scherp en gevoelig oor, alsof het de juiste ader nodig had om door te stromen vanuit een rijk vol ideeën, helemaal naar de aarde. 
Ik was uitzinnig van blijdschap toen ik het af had. Op dat moment was ik dankbaar voor de muziek zelf, voor het bestaan van dit ongrijpbare, ondefinieerbare fenomeen, dat onze hersenen lijkt te negeren en recht naar ons hart gaat. Ik wou het luidop zingen, maar het was twee uur in de ochtend en zelfs in mijn euforie besefte ik dat ik de vrouw die  mijn woorden de volgende dag moest zingen beter niet wakker maakte. 
Als Benny Andersson en ik dit lied vandaag hadden geschreven, had je het misschien nooit gehoord. Het had gewoon een nieuwe, verloren droom kunnen zijn, [een van de] circa 80.000 nieuwe liedjes geüpload op streamingdiensten elke dag opnieuw. De competitie vandaag is hard, veel harder dan toen in 1977. En zelfs als ons nummer heel wat clicks had gehad door Spotify-abonnees, zou de kans klein zijn dat de royalty’s iemands huur zouden hebben betaald. Dus waar ik het vandaag over wil hebben is hoe ik de veranderingen zie in de liedjeseconomie, gebruik makend van mijn ervaring over hoe het was om een songwriter te zijn toen de muziekindustrie eenvoudiger en misschien voorspelbaarder was. 
Tegenwoordig wordt alles geregistreerd door onze data. En data van streaming vertelt ons dat luisteraars veel vaker hun favoriete liedje beluisteren dan hun favoriete artiest op een streamingdienst. Soms weten ze niet eens zeker naar wie ze precies luisteren, bijvoorbeeld als het  in een playlist voorkomt. Dus als we meer aandacht hebben voor het muzieknummer, hoe zit het dan met de schrijver? Songwriters werden  op de achtergrond gedwongen, en ik durf zelfs te stellen, volledig uit de schijnwerpers geplaatst. Mijn bezorgdheid is dat liedjesschrijvers de onzichtbare slachtoffers zullen worden van de veranderingen die nu gebeuren. De muziekwereld is nu  een liedjeseconomie. En toch krijgen de songschrijvers die het nummer het leven schonken het kleinste deel van de taart. Hoe kon dit gebeuren? 
Ik wil geen enkel moment suggereren dat we de klok moeten terugdraaien, wat je misschien zou verwachten van een oude popster. Maar wat tijdens het afgelopen decennium is gebeurd, heeft het vermogen om ongelooflijk positief te zijn voor songwriters. Maar in plaats daarvan ga ik de onbedoelde gevolgen beschrijven van de streamingrevolutie, hoe ze het leven van songwriters volledig veranderen. En daarna zal ik enkele voorstellen doen hoe we de impact van deze onbedoelde gevolgen kunnen aanpakken. 
Er is nooit een betere tijd geweest om muziek te schrijven en te maken. Iedereen heeft tegenwoordig het potentieel om een wereldwijd publiek te vinden en als ze ervoor kiezen, kunnen ze dit zelfs op zichzelf proberen, zonder een platenlabel of muziekuitgever. Een volledige muzieksoftware-industrie treedt naar voren, die de noden van de nieuwe generaties artiesten en songwriters bedienen. Streaming heeft voor dit nieuwe muziekparadigma gezorgd. Toen de pandemie live muziek stopzette in 2020 beseften veel artiesten dat ze  hun rekeningen niet meer konden betalen alleen maar door streaming. Sommigen gingen weer bij hun ouders wonen en anderen werden taxichauffeur bij Uber om de eindjes aan elkaar te knopen. Vroeger was streaming zo’n beetje promotie voor hun tours en live optredens, die het grootste deel van hun inkomsten opbrengen. Het is grappig, maar het was precies omgekeerd voor ABBA in de jaren 70. We tourden nauwelijks en als we dat deden verloren we er geld mee. Maar, ik bedoel, touren was bedoeld om het album te promoten, dus het maakte ons niet uit. En ik kan me niet herinneren dat we  klaagden over ons deel van de royalty’s, wat de artiesten, tijdens de pandemie, vol verbittering wel deden, toen streaming en royalty’s plots hun enige bron van inkomsten waren. Als dit de impact  op artiesten is, dacht ik, welkom in de wereld van de songwriters. De meeste professionele  songwriters touren niet, ze verkopen geen T-shirts of andere merchandise ... Ze vertrouwen op het liedje zelf. 
Maar zelfs dat lijkt te veranderen, want het lied is geëvolueerd als antwoord op het streamen en het is steeds normaler  voor platenlabels om grote groepen songwriters samen te laten werken om bijna genetisch gemanipuleerde hits te creëren. Liedjes worden zo geschreven en gestructureerd dat ze geoptimaliseerd zijn voor de algoritmes die streamingdiensten gebruiken om te beslissen naar welke muziek jij en ik moeten luisteren. Er werd wat onderzoek gedaan om te suggereren dat vandaag de dag een Billboard Top 10 hit gemiddeld vijf songwriters heeft -- niet een of twee, maar vijf -- en soms zelfs tien. En daarenboven moeten ze steeds meer en steeds sneller liedjes schrijven, alleen maar om de onverzadigbare vraag bij te kunnen houden voor nieuwe muziek die streaming creëert. 
Nadat ABBA het Eurovisiesongfestival had gewonnen in 1974 met ‘Waterloo’ stroomden de royalty’s plots binnen en Benny en ik konden het ons permitteren om voltijds nummers te schrijven, van negen tot vijf. Dat was een enorm verschil. We konden het ons permitteren om 95 procent van wat we schreven weg te gooien en alleen het allerbeste over te houden. We leerden hoe we  rotzooi konden herkennen en dat is essentieel als je  goed wil worden in je vak. Royalty’s gaven ons tijd en creatieve vrijheid. Het is onnodig om te zeggen dat je geen van beiden hebt als je je moet haasten en iemand constant over je schouder zit mee te kijken. 
De industriële aanpak van songwriting maakt het moeilijker voor veel songwriters om een duurzame carrière op te bouwen. Degene die succesvol zijn, zijn heel erg succesvol, maar degene die net wat minder zijn, die vroeger konden leven van het schrijven van liedjes, hebben het echt zwaar. Ze worden onderdelen van een systeem waarin ze meer geven dan krijgen. En dit zijn de drie sleutelpijnpunten. 
Ten eerste: streamingdiensten betalen  ongeveer vier keer meer voor de opname dan voor de compositie, wat betekent dat inkomsten van streaming zelfs kleiner is voor songwriters dan voor artiesten. Het is een erfenis uit het verleden, toen opnames en de verpakking van fysieke producten erg duur waren, zodat een groter deel voor de opnames gerechtvaardigd was. Maar dat is veranderd. Maar die verandering zie je nog niet terug bij de verdeling van de royalty’s. 
Ten tweede: zelfs de manier waarop streamingdiensten royalty’s uitbetalen is problematisch. De maandelijkse bijdrage van 9,99 euro van een abonnee gaat in een centrale pot, die dan verdeeld wordt door het totaal aantal streams tijdens die maand. Dat bepaalt de waarde van een stream of het beluisteren van een nummer. Dat betekent dat als jij  Arne Jansens’ jazz trio gestreamd hebt, en je hebt dat 50 keer gedaan de afgelopen maand, en de tienerdochter van de buren heeft Justin Bieber 5.000 keer gestreamd, slechts een klein deel van jouw 9,99 euro naar Arne Jansen zal gaan. Er is niets mis met Justin Bieber, maar hoe beloont dat  jouw favoriete artiest? 
En ten derde: slechte metadata is een groot probleem, metadata die relevante informatie geeft over een liedje en zijn opname. Heel vaak worden opnames  in streamingdiensten geplaatst zonder accurate data. De naam van de schrijver  ontbreekt bijvoorbeeld. Dat betekent dat  de streamingdienst niet weet naar wie ze de royalty’s moet sturen en het geld wordt in een zogezegde ‘black box’ gestopt. Het staat daar maar. Onlangs doneerden 20 streamingdiensten 424 miljoen dollar aan een non-profitorganisatie in de VS, die moet proberen de rechtmatige eigenaars van dat geld te vinden. Het zal jaren duren -- als ze ze ooit vinden. 
De combinatie van al deze  en andere problemen creëert een perfecte storm  voor songwriters. Het afgelopen decennium zag ik hoe de situatie steeds erger werd. En de afgelopen vijf jaar was ik betrokken bij projecten die hier iets aan willen doen. 
Dus hoe kan ik helpen? Ten eerste: jullie zijn hier allemaal  om naar mij te luisteren en dat is, uiteraard, wat ik wil doen -- het bewustzijn aanwakkeren. Maar ik wil meer doen dan bewustzijn creëren over de problemen. Ik wil de industrie ook helpen om oplossingen te vinden. Hier zijn enkele suggesties, van de vele mogelijkheden. 
Een: royalty’s gebaseerd op fans. Om er zeker van te zijn dat alle songwriters correct betaald worden, stel ik voor dat streamingdiensten de uitbetaling van hun royalty’s toekennen gebaseerd op het gedrag van individuele luisteraars. De abonnementsprijs zou verdeeld moeten worden over het aantal liedjes dat de individuele luisteraar heeft afgespeeld gedurende een maand. Zo krijgt elk liedje een waarde. Als de abonnementsprijs 9,99 euro is en de luisteraar heeft, opnieuw, tien liedjes van Arne Jansen afgespeeld tijdens die maand, heeft elk liedje een waarde van  99 cent, bijna een dollar, en dat is het bedrag dat Arne Jansen uitbetaald zal krijgen. In het huidige systeem mag je er zeker van zijn dat Arne ongeveer iets meer dan  0 dollar zal krijgen. Dus deze royalty-aanpak gebaseerd op fans zal de broodnodige rechtvaardigheid geven en kan verder bouwen op de belangrijke  start die Deezer en SoundCloud maakten. 
Maar misschien is de eenvoudigste en meest efficiënte manier om streaming royalty’s te verbeteren het duurder maken  van de streamingdiensten. Streamingprijzen blijven al meer dan tien jaar steken op een belachelijke 9,99 euro. Intussen lijkt Netflix zijn prijzen elke week te verhogen. Onderzoek toont aan dat abonnees meer zullen betalen: 9,99 euro kan gemakkelijk  11,99 euro worden, misschien zelfs 12,99 euro. 
En ten derde: de vervelende maar absoluut noodzakelijke registratie. Waar de 80.000 nieuwe liedjes per dag hun intrede doen in de muziekindustrie, zouden er gebruiksvriendelijke registratieportalen moeten zijn om er zeker van te zijn dat relevante informatie over het werk tijdig vastligt. Dat zou het probleem met zwarte boxen en conflicten aanzienlijk verminderen. Naar mijn mening is het een verplichting van auteursrechtenorganisaties die de royalty’s van de makers  aan de bron innen om te moderniseren en hun technologie aan het digitale tijdperk aan te passen. 
Ik weet dat het gemakkelijk voor mij is om hier voor jullie te staan en een lijst met suggesties voor de industrie af te ratelen -- veel gemakkelijker dan de veranderingen door te voeren. Maar er moet verandering komen, en snel. Het is cruciaal dat deze veranderingen tot stand gebracht worden door de muziekindustrie in zijn geheel, waarbij iedereen samenwerkt. Het liedje en de liedjesschrijver liggen aan de basis van alles, van de opnames tot de live optredens, zelfs een T-shirt zou niet verkopen als de band geen goede liedjes had. 
Ik heb herinneringen overgehouden aan sommige van die liedjes, van de Everly Brothers en daarna de Beatles, Elton John en zoveel anderen, liedjes die me compleet konden overvallen door hun pure schoonheid en de inspiratie die ze me gaven. Ik weet wat ze betekenen en wat ze voor mij betekenden. Ik heb me vaak afgevraagd: “Wat zouden we zijn zonder muziek?” Minder menselijk,  daar ben ik van overtuigd. Als we geen muziek konden horen, waar zouden we dan nog meer doof voor zijn? Maar we lijken daar nooit  over na te denken, ook al worden we de hele tijd omgeven door muziek. Dit is het moment voor de  hele muziekindustrie om te investeren in het ondersteunen van wat, zonder twijfel, zijn waardevolste bezit is. Er zijn veel te veel songwriters die lijden onder dit kreunende systeem. Oplossingen zoals degene die ik aangaf zouden kunnen helpen om opnieuw de juiste balans te geven aan de liedjeseconomie, zodat meer liedjesschrijvers en hun luisteraars kunnen achteroverleunen en, in alle eerlijkheid, kunnen zeggen wat ik zei in het lied waarover ik het aan het begin had: “Bedankt voor de muziek.” 
