Dit is persoonlijk. Ik weet hoe het voelt  als de overheid zegt: "We gaan je morgen vermoorden." Ik weet hoe het is  om een land te verlaten met een opzegtermijn van zes uur en op iemands slaapbank te belanden. Daarom schreef ik een boek over hoe landen het goed doen  en hoe ze dat niet doen. Laat me 250 pagina's samenvatten. 
Landen moeten medelevend te zijn, vriendelijk te zijn, ze moeten slim en dapper zijn. Wil je weten wat niet werkt? Als je regeert door middel  van angst en wreedheid werkt het gewoon niet. Je kunt een tijdje Genghis Khan spelen of Stalin of Pinochet spelen. Het werkt niet op de lange termijn. 
Het werkt niet op de lange termijn omdat om te regeren door middel  van angst en wreedheid je verdeeldheid moet creëren. Je moet grote groepen  van je land ervan overtuigen dat ze niet zijn zoals de anderen. Dat ze zich niet met hen moeten inlaten, niet met hen moeten praten. Dat die mensen gemeen zijn, criminelen zijn, verkrachters zijn. Dat het land door hen in gevaar verkeert. Als je daarvoor miljoenen  dollars uitgeeft in je land, maak je vijanden in het buitenland en creëer je intern verdeeldheid. Dat heeft gevolgen. 
Driekwart van de vlaggen  en de grenzen en de volksliederen in de Verenigde Naties vandaag waren er een paar decennia geleden niet. Die lijnen die er vandaag zijn, die vlaggen werden gemaakt  omdat iemand zei: "Schotten zijn niet zoals wij." "Welshmen zijn niet zoals wij." "Basken zijn niet zoals wij." "Noord-Italianen zijn niet zoals wij." "Moslims zijn niet zoals wij." De zwarten, de witten, de christenen ... Creëer een "wij tegen hen" ... en je vernietigt naties. 
Een deel van het probleem  van het creëren van 'ons tegen hen' is dat het moeilijk gaat. Je zult mensen moeten laten geloven in absurditeiten. Zodra mensen geloven in absurditeiten, zullen ze wreedheden begaan. Dat is de dynamiek van deze zaak. Je kunt geen 'wij tegen hen' creëren -- je krijgt geen moordpartijen  zoals in Rwanda, geen moordpartijen zoals in Joegoslavië -- tenzij je deze dynamiek creëert. 
Ik vat het huidige immigratiebeleid samen: laten we ‘Hen’ afschrikken door zo wreed mogelijk te zijn en we mikken op hun kinderen. Ze gaan achter de kinderen aan. Je hebt Amerikaanse advocaten  die argumenteren dat kinderen geen zeep, knuffels of douches hoeven, of hulp door volwassenen  of een vrijlatingsdatum. Iemand wordt tegengehouden  om een kapot achterlicht -- iemand die hier al 20 jaar werkte -- en in de gevangenis gegooid, misschien levenslang, zonder wettelijke vertegenwoordiging. De terroristen die  het World Trade Center opbliezen, kregen advocaten. Deze kinderen, deze ouders  krijgen geen advocaat. Overheden zeggen tegen de meest wanhopige,  gekwetste mensen op aarde, "Ik pakte je kind op, betaal me 800 dollar voor een DNA-test  voordat je het terugkrijgt." Driejarigen komen voor de rechter. 
We zagen allemaal  drama's in de rechtszaal. Het is spannend, de wijze rechter zit daar boven, de advocaat beschuldigt en de officier van justitie countert en dan zoek je uit wat er gaat gebeuren. Ik wil dat je begrijpt wat er nu gebeurt. De aanklager is er --  de strenge aanklager. Hij beschuldigt en valt aan  voor ons, het volk. De rechter zit daar, rechter Dikkenek, met zijn zwarte gewaden, en hij ondervraagt de verdachte van daarboven. De verdachte is drie jaar oud en zijn ogen reiken niet  over de rand van de tafel. De verdachte spreekt de taal niet. De hoofdtelefoon voor de vertaler  viel van het hoofd van de verdachte, omdat er geen koptelefoons  voor driejarigen zijn in de Amerikaanse rechtszalen, omdat ze niet in het beklaagdenbankje horen te zitten. Dat is een aanfluiting  van de gerechtigheid, een aanfluiting  van de openbare aanklagers, een aanfluiting van wie we zijn als natie. 
Dit zijn absurditeiten. Dit zijn wreedheden. Dit is ongelofelijk. We bekijken een hoop statistieken, maar ik wil dat je begrijpt dat dit gebeurt met de huishoudster  die je kinderen opvoedde. Dit gebeurt met de tuinman  die zorgde voor je huis. Dit gebeurt met de man  die de afwas deed in het chique restaurant  dat je vorige week bezocht. Dit gebeurt met de mensen  die je ’s morgens de krant brengen. Dit is jouw gemeenschap, dit zijn de mensen die  zij aan zij met jou hebben geleefd. Je goed behandelden, je behandelden met respect, zorgden voor je kinderen, zorgden voor je grootouders. Dit is Luis, dit is Laura, dit is Jaime. Dit is geen abstract, "Ach, het gebeurt aan de grens" -- dit gebeurt in onze gemeenschap,  op dit moment. 
Het gevaar hiervan is dat, als je eenmaal absurditeiten  en wreedheden gaat normaliseren, mensen denken dat  deze instrumenten legitiem zijn. Dan krijg je schoolbesturen  die dit soort brieven versturen: "Beste ouder, het feit dat uw kind nog lunchgeld  schuldig is aan het cafetaria kan erin resulteren dat uw kind  zal worden weggenomen en in de pleegzorg terechtkomt." Dit komt van schoolbesturen omdat mensen denken, "Nou, dat lijkt wel  een afschrikkingsmiddel." 
Wanneer je het vliegtuig neemt, dan gaan vóór de kinderen,  vóór de eerste klasse, soldaten in uniform aan boord. Sommigen zijn immigranten. Hier is een contract: ga bij het leger, doe je diensttijd uit,  neem eervol ontslag en krijg burgerschap. We herroepen deze contracten nadat ze zijn ondertekend. Als die soldaten worden gedood in actie, deporteren we hun vrouwen,  en soms hun kinderen. Dit zijn de mensen die ons beschermen. Dit zijn de mensen die we eren. Dit zijn de dapperen. En dit is hoe we ze nu behandelen. Dit zijn niet de mensen  die illegaal de grens oversteken. 
Als je eenmaal begint  met dit soort gedrag te tolereren, wordt dat normaal in een samenleving,  en scheurt het de samenleving uit elkaar. Landen zijn gebouwd op het harde werk  en volharding van immigranten. We zijn allemaal immigranten. We kwamen alleen maar  op verschillende tijdstippen aan. 
55% van de belangrijkste  bedrijven in dit land, de meest succesvolle bedrijven  in dit land, de uitschieters, werden opgericht door mensen die kwamen als buitenlandse studenten  of als immigranten, en zijn de oprichters  of de medeoprichters. Hier is wat er gebeurd is  in de afgelopen drie jaar met de knapste koppen van de wereld. Tweeënveertig procent van hen  kregen geen visum of kozen ervoor  om geen visum te krijgen. Zo wis je een economie uit. 
Dit gaat niet over kinderen en grenzen. Het gaat over ons. Dit gaat over wie we zijn,  wie wij mensen zijn, als natie en als individuen. Dit is geen abstract debat. 
Veel van ons denken graag dat als wij geleefd hadden  toen Hitler aan de macht kwam, wij de straat zouden zijn opgegaan, wij zouden ons hebben verzet,  wij zouden Mengele hebben gestopt. Velen van ons denken graag dat als wij er  in de jaren 60 waren geweest, wij ons zouden hebben aangesloten  bij de Freedom Riders. Wij zouden op die brug  in Selma hebben gestaan. Nou, wat denk je? Hier is je kans. Nu. 
Als je aan dit soort dingen denkt, gaat het niet alleen om grote daden, gaat het niet alleen  om de brug te gaan blokkeren of jezelf ergens aan vast te ketenen. Het is wat je doet in je dagelijkse leven. Het Harvard Art Museum opende net een tentoonstelling over de manier waarop kunstenaars denken over immigratie en  elders een thuis bouwen. Bezoekers komen  behoorlijk geschokt buiten. Er was een blinde muur aan het eind. En de curatoren deden iets  dat meestal niet gebeurt -- ze improviseerden. Ze tekenden vier lijnen  en plaatsten er twee woorden tussen: "Ik behoor" Je verlaat de tentoonstelling, en je kunt ervoor een foto nemen. Ik kan je niet vertellen welke impact  dat op mensen heeft -- Ik zag mensen buitenkomen en sommigen gingen voor dat beeld zitten, namen een foto  met een grote grijns op hun gezicht, en sommige mensen  hadden alleen maar tranen. Sommigen omhelsden elkaar  en brachten vreemden mee, anderen kwamen met hun gezin. 
Kleine daden van vriendelijkheid  hebben heel, heel, heel veel effect. Er is zoveel pijn in jouw gemeenschap dat je het niet kunt geloven. Dus de volgende keer  dat je een taxichauffeur ontmoet, die volgens sommigen  een van ‘Hen’ kan zijn, geef die persoon  dan een extra vijf dollar. De volgende keer  dat je een kamermeisje ziet, bedank haar dan  en geef haar een dubbele fooi. De volgende keer dat je je tuinman of je kindermeisje ziet, zie je zo iemand, geef ze een dikke knuffel  en zeg dat ze erbij horen. laat hen voelen dat ze thuishoren. Het is tijd voor grote beleidslijnen, maar het is ook tijd  voor grote daden van vriendelijkheid. Omdat we onszelf moeten terugvorderen, dit land moeten terugvorderen. 
(Stem breekt)  We kunnen hier niet blijven zitten en deze shit negeren. 
Dit moet stoppen,  het moet nu stoppen. 
Dank je. 
(Applaus) 
