Helen Walters: Chris, wie komt er eerst? 
Chris Anderson: We hebben iemand die zich al bijna heel zijn leven zorgen maakt over pandemieën. Hij was meer dan 40 jaar geleden  een sleutelfiguur in het bevrijden van de wereld van de gesel van de pokken. En in 2006 waarschuwde hij bij TED de wereld voor het gevaar van een mondiale pandemie en wat we ertegen konden doen. Dus welkom hier, dr. Larry Brilliant. Larry, blij dat je er bent. 
Larry Brilliant: Bedankt,  fijn om je te zien. 
CA: Larry, in die talk toonde je een videoclip van een simulatie van hoe een pandemie  er zou kunnen uitzien. Ik zou hem willen afspelen. Hij gaf me rillingen. 
Larry Brilliant (TED2006): Laat me jullie een simulatie tonen van hoe een pandemie eruitziet, zodat we weten waarover we praten. Laten we bijvoorbeeld aannemen dat het eerste geval  zich voordoet in Zuid-Azië. In het begin gaat het langzaam, je krijgt twee of drie specifieke locaties. Dan komen er secundaire uitbraken. En de ziekte zal zich zo snel  van land tot land verspreiden dat je het niet zag aankomen. Binnen drie weken  zit het overal in de wereld. Als we nu een 'undo'-knop hadden en we konden teruggaan en het isoleren waar het begon, als we het vroeg konden vinden en we vroege detectie en een vroege respons hadden, dan konden we al die virussen opsluiten, omdat dat de enige manier is  om een pandemie te beteugelen. 
CA: Larry, die bewoording, 'vroege detectie', 'vroege respons', was een hoofdthema in die talk die je ons allen verschillende keren liet herhalen. Is dat nog altijd de sleutel  om een pandemie te voorkomen? 
LB: O, zeker. Als je een pandemie hebt, iets dat exponentieel vooruitgaat, als je de eerste twee weken mist, als je dan te laat reageert, dan verlies je niet slechts de doden en de ziekte in die eerste twee weken, maar de doden in de twee weken op de piek. Die voorkom je als je vroeg reageert. Vroege reactie is cruciaal en vroege detectie is  een voorafgaande voorwaarde. 
CA: En hoe zou je de wereld quoteren over de vroege detectie,  de vroege reactie op COVID-19? 
LB: Je stelde me die vraag  natuurlijk al eerder. Ik heb er dus veel over kunnen nadenken. Ik heb de landen overlopen en een lijstje gemaakt. Ik denk dat ik de eilandrepublieken  van Taiwan, IJsland en zeker Nieuw Zeeland een A zou geven. De eilandrepubliek van het VK en de VS -- dat geen eiland is,  ongeacht hoe we erover denken -- zouden een onvoldoende krijgen. Ik zou een B geven  aan Zuid-Korea en aan Duitsland. En tussen die uitersten ... is het nogal van alles wat, denk ik. De wereld in zijn geheel  blijft in gebreke. We moeten niet fier zijn  op wat er nu gebeurt. 
CA: Ik bedoel dat we  er nogal vlug bij waren, of toch enkele dokters in China  hadden het vlug door. 
LB: Vroeger dan bij de SARS van 2002,  wat zes maanden in beslag nam. Voor deze duurde het zes weken. En detectie betekent  niet alleen het vinden, maar ook weten wat het is. Ik zou onszelf daarvoor  vrij goede punten geven. De transparantie, de communicatie --  dat was andere koek. 
CA: Wat was dan de grootste fout van de landen die je een onvoldoende gaf? 
LB: Ik denk angst, politiek onvermogen, inmenging, het niet vroeg genoeg serieus nemen -- nogal menselijk. Ik denk dat doorheen de geschiedenis bijna elke pandemie eerst  met ontkenning en twijfel werd bekeken. Maar de landen die snel reageerden, zelfs zij die langzaam begonnen,  als Zuid-Korea, konden het bijbenen  en kwamen er goed van af. Wij hebben twee maanden achterstand. We hebben een virus dat exponentieel gaat, twee maanden voorsprong gegeven. Geen goed idee, Chris. 
CA: Inderdaad niet. Ik bedoel dat we zoveel nog niet weten over dit virus. Wat denk je dat uiteindelijk  de wetenschappelijke consensus gaat zijn over bijvoorbeeld de twee sleutelgegevens van de besmettelijkheid  en dodelijkheid ervan. 
LB: Je moet voor ogen houden dat het virus zich ontwikkelt  door drie belangrijke facetten. Een is de R0, het eerste aantal volggevallen  dat je krijgt als het virus opduikt. In dit geval spreken we van 2,2 tot 2,4. Maar een heel belangrijke paper  van drie weken terug in het tijdschrift  'Emerging Infectious Diseases' suggereerde, terugkijkend  naar de data uit Wuhan, dat het 5,7 is. Laten we dus maar zeggen dat het virus zich exponentieel voortplant en dat de exponent  ergens tussen 2,2 en 5,7 ligt. De twee andere belangrijke factoren zijn de incubatietijd, of generatietijd. Hoe langer die zijn, hoe trager de pandemie zich voordoet. Als het zeer kort is, zeg zes dagen,  gaat het bliksemsnel. En de laatste en belangrijkste -- hij wordt zo vaak gemist -- is de dichtheid van de ontvankelijken. Dit is een nieuw virus, dus willen we weten hoeveel klanten  het zou kunnen hebben. En omdat het nieuw is, zijn we dat alle acht miljard. De wereld kijkt tegen een virus aan dat ons allen als even ontvankelijk ziet. Maakt niet uit wat onze kleur, ons ras of onze rijkdom is. 
CA: Geen van de getallen  die je tot nu toe noemde, verschilt in wezen van de andere besmettingen  van de laatste jaren. Wat is de combinatie  die deze zo dodelijk maakte? 
LB: Het is juist de combinatie van de korte incubatietijd  en de hoge overdraagbaarheid. Iedereen die dit volgt, kent wel iemand die de ziekte kreeg. Spijtig genoeg hebben velen  een geliefd iemand verloren. Dit is een verschrikkelijke ziekte  als ze ernstig wordt. Ik krijg oproepen  van dokters van de spoeddienst en van verzorgers in de IZ  van over de wereld, en ze vragen allemaal hetzelfde: "Hoe maak ik uit wie ik laat leven  en wie ik laat doodgaan? Ik heb zo weinig materiaal  om mee te werken." Het is een verschrikkelijke ziekte -- om alleen te sterven met een beademingsmachine aan je longen ... En het is een ziekte die al je organen aantast. Dat het een ademhalingsziekte is, is misschien een misvatting. Dat doet je denken aan de griep. Maar zoveel patiënten hebben bloed in hun urine van nierziekte, ze hebben gastroenteritis en zeker ook vaak hartfalen. We weten dat ze de smaak  en de reuk aantast, de reukzenuwen, en natuurlijk ook de longen. Ik stel me de vraag: is er een orgaan dat ze niet aantast? In die zin doet ze me al te zeer denken  aan de pokken. 
CA: We hebben het dus verprutst. Hoe dan nu verder? 
LB: Steeds op dezelfde manier. Snelle opsporing, snelle respons. Elk geval vinden en dan alle contacten nagaan. We hebben geweldige tech  om contacten na te gaan, we hebben straffe wetenschappers die aan lichtsnelheid testkits, antiviralen en vaccins ontwikkelen. We moeten afremmen, de boeddhisten zeggen: de tijd afremmen, zodat je er je hart en ziel kan insteken. We moeten de gang van het virus afremmen en daarom doen we aan 'social distancing'. Duidelijk gezegd: de curve afvlakken en afstand houden verminderen niet  het absolute aantal gevallen, maar het verandert een hoge bergpiek in een heuvel. En zo verliezen we dan geen mensen  door een tekort aan hospitaalbedden. Mensen met hartaanvallen, of die chemotherapie nodig hebben,  of bij moeilijke geboortes geraken dan wel in het hospitaal en we gebruiken dan  de schaarse hulpmiddelen, vooral dan in de ontwikkelingswereld, om mensen te behandelen. Vertraag dus, vertraag de voortgang van de epidemie en in de troggen, tussen de golven, spring erop, span je in, geef gas en vind elk geval, ga elk contact na, test elk geval en plaats alleen hen onder quarantaine  die onder quarantaine moeten en hou dat vol  totdat we een vaccin hebben. 
CA: We moeten dus het stadium van louter afzwakking voorbij, het stadium van de algemene lockdown, naar het opnieuw kunnen identificeren van individuele gevallen, daarvan de contacten nagaan en die afzonderlijk behandelen. Om dat te doen, lijkt het alsof we een stapje  hoger moeten qua coördinatie, ambitie, organisatie, investering. Daar zien we nog niet veel van in sommige landen. Kunnen we dat en hoe kunnen we dat? 
LB: Oh ja, zeker kunnen we dat. Taiwan deed het zo goed, ook IJsland en Duitsland, allemaal met verschillende strategieën, ook Zuid- Korea. Daar heb je echt  competent bestuur voor nodig, een gevoel voor ernst en je moet naar de wetenschappers, niet naar de politici luisteren om het virus te volgen. Zeker kunnen we dat. Laat me iedereen eraan herinneren dat dit niet de zombie-apocalyps is, noch een massa-extinctie. 98, 99% van ons gaan dit overleven. We moeten ermee omgaan op de beste manier als we weten en we moeten het beste van onszelf geven. Zowel door thuis te blijven, als met wetenschap  en zeker met leiderschap. 
CA: Misschien komen er ooit  nog wel ergere pathogenen? Je kan je misschien voorstellen dat er nog ergere combinaties  van die getallen zijn waarop we ons zouden moeten voorbereiden? 
LB: Nou, de pokken hadden  een R0 van 3,5 tot 4,5 en ik denk dat deze COVID  dat ook gaat halen. Die ziekte doodde een derde van de mensen, maar we hadden een vaccin. Het kan dus alle kanten uit. Waar ik me het meeste zorgen om maak en de reden dat we 'Contagion' maakten, over een denkbeeldig virus -- Ik herhaal voor wie ernaar kijkt dat het fictie is. We maakten een virus  dat dodelijker was dan dit. 
CA: Je hebt het over de film 'Contagion', een hit op Netflix. Jij adviseerde ervoor. 
LB: Zeer zeker. Klopt. Maar we maakten die film opzettelijk om te laten zien  hoe een echte pandemie eruitzag. We kozen een nogal afschuwelijk virus. En we toonden het zo dat het oversprong  van een vleermuis naar een appel, naar een varken, een kok  en Gwyneth Paltrow. Dat noemen we oversprong  van virussen in de natuur, zoönotische ziekten, ziekten die van dieren  overspringen naar mensen. Als ik dertig jaar terugkijk of dertig jaar vooruit -- dan zie ik in de laatste dertig jaar  ebola, sars, zika, varkensgriep, vogelgriep, westnijlziekte, we kunnen er een liedje van maken en naar de kakofonie  van al die namen luisteren. Maar er waren 30 tot 50 nieuwe virussen  die naar mensen oversprongen. Ik vrees dat we in de toekomst het tijdperk van de pandemieën intreden. We moeten ons ernaar gedragen, we moeten aan 'One Health' doen, we moeten begrijpen  dat we in dezelfde wereld leven als de dieren, het milieu en wij. We moeten het idee kwijt  dat we een speciale soort zijn. Voor virussen zijn we dat niet. 
CA: Mmm. Je had het over vaccins. Zie je een manier om er vlugger te komen? 
LB: Ja. In feite ben ik blij  om te zien dat we iets doen dat we tot nu toe alleen maar deden  in de computerwetenschap, namelijk dat we veranderen  wat altijd hadden moeten zijn -- of liever, wat altijd al waren -- multipele sequentiële processen. Test op veiligheid, dan op effectiviteit, dan op efficiëntie. En dan ga je fabriceren. We nemen deze drie of vier stappen nu niet meer achtereenvolgens,  maar in parallel. Bill Gates zei dat hij zeven productielijnen  voor vaccins gaat uitbouwen in de Verenigde Staten en die gaat voorbereiden voor productie zonder te weten welk vaccin  het uiteindelijk wordt. We testen tegelijkertijd  voor veiligheid en efficaciteit. In denk dat de NIH meedoet. Dat vind ik geweldig. 
CA: En hoeveel tijd gaan we  daarvoor nodig hebben, denk je? Een jaar, 18 maanden, kan dat? 
LB: Tony Fauci is hiervoor onze goeroe en hij zei 12 to 18 maanden. Ik denk dat we het sneller zullen doen  voor het eerste vaccin. Maar misschien hoorde je al dat dit virus ons misschien niet zo'n langdurige immuniteit zal gunnen als de pokken deed. Daarom proberen we  vaccins te maken met hulpstoffen die ervoor zorgen dat het vaccin  ons een betere immuniteit geeft dan de ziekte zelf, zodat we vele jaren lang immuun zijn. Dat gaat meer tijd vragen. 
CA: Laatste vraag, Larry. In 2006 stonden we je als winnaar van de TEDprijs een wens toe en je wenste dat er een systeem zou komen dat ons voorbereidde op pandemieën en dat zou voorkomen  dat iets als dit zou gebeuren. Het voelt alsof we  je in de steek hebben gelaten. Als je nu een andere wens zou mogen doen, wat zou het dan zijn? 
LB: We werden niet in de steek gelaten  wat betreft de opsporingssnelheid. In feite ben ik blij verrast. In 2006 hadden we voor een gemiddeld  van dieren naar mens overspringend virus zes maanden nodig om het uit te vinden -- zoals voor de eerste ebola, bijvoorbeeld. Nu vinden we de eerste gevallen in twee weken. Dat is al goed, ik zou het willen terugbrengen  naar één enkele incubatietijd. Dat is volgens mij belangrijker. Wat ik ondervond bij het programma voor het uitroeien van de pokken, was dat mensen van alle kleuren,  godsdiensten, rassen, zo veel landen samenkwamen. En er was een mondiale gemeenschap nodig om een mondiale pandemie  de baas te worden. Nu krijg ik het gevoel dat we  ten prooi zijn aan centrifugale krachten. We staan weer op een soort  nationalistische barricaden. We gaan die pandemie niet klein krijgen, tenzij we inzien dat we  allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Dit is geen soort 'Age of Aquarius'-  of Kumbaya-uitspraak, dit is waartoe een pandemie ons dwingt. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, we hebben een mondiale oplossing nodig  voor een mondiaal probleem. Minder dan dat is ondenkbaar. 
CA: Larry Brilliant, zeer bedankt! 
LB: bedankt, Chris. 
