"Ik ben 14 en ik wil naar huis." 
"Mijn naam is Beth. Ik ben er voor je. Vertel me meer." 
"Ik ben vaker weggerend, maar ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Ik denk dat ze drugs  in mijn drankje deden." 
"Het klinkt alsof je je niet veilig voelt. De snelste manier om hulp te krijgen is om zelf 112 te bellen." 
"LOL, Beth. Als ze me horen, vermoorden ze me. Er komt zo nog een man binnen om seks met me te hebben. Haast je alsjeblieft!" 
"Oké, het klinkt alsof je in gevaar bent. Ik kan 112 voor je bellen en hulp sturen. Je bent erg dapper." 
"Bedankt, Beth. Zeg de politie voorzichtig te zijn. Deze mannen zijn bewapend." 
Ik kan dit verhaal met je delen, omdat het door het hele land  veelvuldig gedeeld is in het nieuws. We hebben 112 gebeld. De politie redde dit meisje, twee andere meisjes, en arresteerde drie mannen, allemaal bij Motel 6 in San José. 
Mijn naam is Nancy 'Beth' Lublin. Ik ben de medeoprichter  en CEO van Crisis Text Line, de gratis 24-uursservice die mensen helpt via sms en Messenger met geestelijke en gedragsmatige  gezondheidsproblemen. Wanneer ik aan het werk  ben als crisisadviseur gebruik ik de alias 'Beth'. Ik was de crisisadviseur  die dat gesprek voerde. Dit is dus Crisis Text Line. Vreemden die vreemden helpen tijdens hun donkerste momenten om te overleven, zich minder eenzaam te voelen en om ze te eraan  te herinneren hoe sterk ze zijn. 
Crisis Text Line startte in augustus 2013 in Chicago en El Paso, en binnen vier maanden waren we actief in alle  274 netnummers in Amerika, omdat mensen die de service gebruikten een goede ervaring hadden  en het deelden met hun vrienden -- dat is natuurlijke groei. In zes en een half jaar hebben we 150 miljoen berichten verwerkt. De mensen die onze gratis  24-uursdienst gebruiken, zijn jong, omdat het sms is, dus ze zijn jong. 45 procent is onder de 17 jaar. Ze zijn ook arm, etnisch divers. 17 procent is Latino en 44 procent is LGBTQ. 
De top vijf problemen zijn relaties, depressie, angsten, zelfverminking en ongeveer een op de vier gesprekken gaat over suïcidale gedachten. Iedereen die ons sms't is ongelukkig, maar we halen een score van 86 procent tevredenheid van onze sms'ers. Wat maakt het zo goed? De technologie, de data en de mensen. 
Over de technologie: het is geen app. Je hoeft het niet te downloaden. Het is gratis, zonder ingewikkelde intakeprocedure; het is erg gebruiksvriendelijk. Je sms't ons gewoon. We gebruiken machinaal leren om de wachtrij te ordenen  op basis van de ernst, zoals de spoedafdeling  eerst de schotwond behandelt vóór het kind met de verstuikte enkel. Zo werken wij ook. De zaken met hoog risico komen eerst. Degene die teveel pillen heeft geslikt, komt vóór iemand anders. 
Dit is datawetenschap om levens te redden. Het zijn echter mensen die begeleiden. We hebben meer dan 28.000  vrijwillige crisisadviseurs getraind, die zich online aanmelden,  gecontroleerd worden en ongeveer 30 uur training krijgen. En als ze slagen -- niet iedereen slaagt, het slagingspercentage is maar 33 procent -- kunnen ze levens redden  thuis vanaf de bank. Het is een nieuwe  economie voor vrijwilligerswerk zoals Uber of Lyft  voor vrijwilligerswerk. We hebben ook fulltime personeel met een masterdiploma  in een relevant veld. Zij zijn toezichthouders en controleren elk gesprek  en grijpen in wanneer nodig. 
Dankzij deze technologie en data en ons vrijwilligerswerkmodel kunnen we veel mensen  bereiken die pijn hebben. Mensen die geen toegang  hebben tot andere bronnen, zoals de homoseksuele tiener  die niets met z'n ouders kan delen, omdat ze hem blijven zeggen  het homo-zijn weg te bidden. Of het meisje dat  om 2 uur 's nachts wakker ligt omdat ze angst heeft voor examens en ze haar familie niet wil teleurstellen. Dus ze sms'en ons. We geven ze liefde. We ondersteunen ze en we herinneren ze  eraan hoe sterk ze zijn. We werken samen een plan uit om veilig te blijven. En we zeggen ze als dit goed voelt, delen met ons -- en 68 procent zegt dat ze  iets met ons gedeeld hebben wat ze nog nooit met een ander gedeeld hebben -- dat als het goed voelt  om het met ons te delen, zoek dan misschien iemand anders  om het ook mee te delen. 
Na ons gesprek stellen ze een veiligheidsplan op. En misschien gaan ze weer slapen of in hun dagboek schrijven, of luisteren naar BTS of Lizzo, of schrijven een brief aan hun zus, of aan hun baas of aan zichzelf,  om over 12 maanden te lezen. Ze blijven veilig. 
Soms hebben mensen het idee, het plan en de middelen om zichzelf of anderen iets aan te doen en kunnen we ze niet helpen. Zoals de man in Texas,  vijf jaar geleden op kerstavond, die alleen plezier voelde  als hij een ander pijn deed; hij wilde vrouwen vermoorden  en zou dat die avond gaan doen. In deze dreigende risicosituaties bellen we 112. En godzijdank voor 112, want bij dat incident in Texas zoals te zien was op het nieuws, stuurden ze de politie naar zijn huis en ze vonden hem met een arsenaal aan geladen wapens en, volgens het verslag, in het bezit van een menselijke voet. 
Actieve reddingen zijn  minder dat één procent het onderwerp van onze gesprekken. Maar toch zijn dat er  ongeveer 26 per dag. En zes per week gaan over moord -- meestal schoolschutters. We hebben meer dan 32.000 actieve  reddingsacties voltooid. 
Onze eigen data en extern onderzoek tonen dat wij erg goed zijn  in het redden van levens en in het veranderen van levens. We gebruiken de data  om systemen te kunnen veranderen. Bijvoorbeeld, wij hebben de beste taal geleerd om risico's in te schatten bij zelfmoordgedachten. We zeggen niet: "Overweeg je  om zelfmoord te plegen?" In plaats daarvan vragen we: "Denk je aan de dood of doodgaan?" of: "Denk je er over jezelf te doden?" We hebben deze taal  gedeeld met journalisten. We hebben het gedeeld met activisten. We adviseren het nationaal noodnummer, de 112-samenwerking, hoe eerstehulpverleners  moeten handelen bij zelfmoord. We werken samen  met de Veterans Administration om suïcidale gedachten  te herkennen bij veteranen. 
(Zucht) 
Pijn is geen Amerikaanse beleving. Het is een menselijke beleving. Dus we groeien. Tot zover kwamen erbij: Ierland, de UK, Canada --  in zowel Frans en Engels. En we kunnen blijven groeien, land per land. Het zou tientallen jaren kosten om zelfs maar een derde  van de wereld te bereiken. Dat is gewoon niet acceptabel. Sinds de start van COVID, begin maart, is de hoeveelheid toegenomen  met 40 procent. 78 procent van onze gesprekken bevatten worden als  'bang zijn', 'angst' en 'paniek'. Mensen maken zich zorgen  over het COVID-virus, dus ze zijn gespannen over symptomen en maken ze zich zorgen  over familie in de frontlinie. 
We zien ook de gevolgen van quarantaine. Mensen missen hun routine of zitten misschien in quarantaine  met gewelddadige mensen. We zien een toename van 48 procent  in seksueel misbruik en een toename van 74 procent  in huiselijk geweld. Een van de grootste gevolgen die we zien  vanwege het virus en de lockdown is de financiële stress. Steeds meer mensen  met angst voor faillissement, angst om dakloos te worden  of een financiële ondergang. En 32 procent van onze sms'ers zegt nu dat hun gezin moet rondkomen met minder dan 20.000 dollar. Meer dan de gebruikelijke  19 procent met een laag inkomen. 
Dus we moeten groeien. Snel. Maandenlang was het plan  om uit te breiden per taal: vijf talen in de komende vijf jaar, wat 32 procent van de wereld beslaat. En toen kwam COVID. Dat veranderde de zaak. Vijf jaar voelt nu als een luxe. 
Dus vandaag leggen we ons toe om dit in  de helft van de tijd te doen. Vijf talen in twee en een half jaar. We gaan overal Spaans gebruiken, overal Engels, overal Portugees, overal Frans, en de vijfde taal? Arabisch. Dus we gaan onze service aanbieden  aan landen en bevolkingen met een beperkte  geestelijke gezondheidszorg en weinig gegevens  over wat er aan de hand is. Inclusief immigranten --  die hebben telefoons. Jonge mensen worden vaak  niet meegeteld in onderzoek, maar ze hebben telefoons. 
We gaan over op taal, wat de technologie gemakkelijker maakt, want naast sms gaan we ook WhatsApp  en Messenger gebruiken. Wereldwijde expansie helpt ons  bij de capaciteit 's nachts, omdat we dan tijdzonedekking hebben. Bedenk eens, dit zijn vreemden die vreemden  helpen over de hele wereld, als een grote wereldwijde liefdesmachine. 
En dat de TED-gemeenschap  onze gedurfde droom ondersteunt, is gewoon heel waardevol voor mij en iedereen in ons team. En om onze dankbaarheid te tonen laten we je weten dat we er klaar voor zijn en we er zin in hebben. Deze ondersteuning gaan we gebruiken om het verschil te maken  over de hele wereld. Het zijn moeilijke tijden. Het is verwarrend en deprimerend en soms voelen we ons eenzaam, vooral in isolatie. Maar hoe oud je ook bent, wat je situatie is of waar je woont, wij zijn binnen handbereik,  in je broekzak. 
De laatste weken denk ik vaak aan dat verhandelde meisje met wie ik contact had, en ik hoop dat ze ergens veilig is. Ik weet het niet ... Ik weet niet hoe ze in quarantaine zit of met wie ze is, maar ik hoop dat ze veilig is. Ik weet niet hoe ze vorig jaar  aan ons nummer kwam of hoe ze aan een telefoon kwam. Ik heb dat nooit gevraagd, want het deed er niet toe. Het ging erom dat ze contact  met ons op kon nemen, en dat we haar snel konden helpen. Dat is het doel: om het gemakkelijker te maken om hulp te krijgen dan hulp te vermijden. Dat in moeilijke momenten, bij gevaar, bij fysieke afstand niemand ooit alleen is. Dat dankzij Crisis Text Line niemand eigenlijk ooit alleen is. 
[Steun dit initiatief via AudaciousProject.org] 
