Hoi, mijn naam is Sean Sherman. Ik ben chef-kok. Helaas heb ik vanavond geen eten voor jullie. Alleen wat ideeën om op te kauwen misschien. Ik wil het met jullie hebben over de Native American keuken. 
Ik ben geboren en getogen in Pine Ridge in South Dakota en wij houden ons bezig met inheemse gerechten. Tot nu toe is het een heel interessante reis. Ik begon mijn bedrijf, The Sioux Chef, S-I-O-U-X, een woordgrapje, in 2014. Maar er gingen heel wat jaren aan vooraf van onderzoeken en kennis verwerven. Ik ben min of meer opgegroeid in restaurants. Ik groeide op in Pine Ridge, in Spearfish en in de Black Hills van South Dakota. Ik ging werken in toeristische restaurants. Ik heb veel werkervaring opgedaan. Als jongere werkte ik in restaurants. Daarna verhuisde ik naar Minneapolis. Daar werd ik al jong chef-kok. Ik ben al heel lang chef. Na enkele jaren als chef realiseerde ik me dat er nergens inheemse gerechten worden geserveerd. En zelf kon ik niet eens... Ik kende nog geen handvol Lakota recepten. Echte Lakota recepten, zonder room en paddenstoelensoep. 
(Gelach) 
Ik probeerde... 
Ik ging me daardoor afvragen wat er was gebeurd. Waar waren alle inheemse gerechten gebleven? Het is heel interessant. Inheemse gerechten moeten geen groot vraagteken zijn. We moeten ze kennen want waar we ook zijn in Noord-Amerika... De geschiedenis van Noord-Amerika begint duidelijk met de geschiedenis van de inheemsen. En waar we ook zijn, we bevinden ons op inheemse grond. We moeten ons dus goed bewust zijn van de Native American keuken. Uiteindelijk zijn we hier in dit land. Het gaat om de geschiedenis  van ons land. Voor ons werd het dus meer dan alleen eten op tafel zetten. Het ging erom erover te praten en te bespreken waarom je het nergens ziet. Het is belangrijk voor ons om het verhaal te kennen. Het is ook belangrijk om te weten waarom kennis van inheemse voeding ons allemaal ten goede kan gaan komen. 
Waar zijn al die Native American restaurants dan? We leven in een wereld waar we vandaag de dag... Je kunt de VS zien als een culinaire hoofdstad. We hebben de beste restaurants in New York City, Chicago en Los Angeles en nul inheemse restaurants die zich richten op het land waarin ze zich bevinden. Dat is toch heel gek. Je kunt elk ander restaurant nemen en indiaanse restaurants tellen niet mee. Dat was de enige keuze die ik had op Facebook toen ik ons restaurant moest beschrijven. Is het indiaans of is het nieuw-Amerikaans of oud-Amerikaans? 
We hebben ons allereerst geconcentreerd op het vergaren van kennis over precontact- of prekoloniale voeding. Ik realiseerde me dat die term veel mensen niets zegt. Daarom is het belangrijk om het verhaal te vertellen. Om te begrijpen wat koloniale en prekoloniale voeding is moet je eerst weten wat kolonialisme is. Als je wilt weten wat kolonialisme is, kun je dat het makkelijkst googelen. Als je het woord ‘kolonialisme’ googelt, krijg je een definitie: een systeem waarbij men zich geheel of gedeeltelijk politieke macht in een ander land toeëigent, het bezet met kolonisten en economisch uitbuit. Dit is niet alleen hier gebeurd. Het was overal ter wereld zo. Dus in zowel Noord- als Zuid-Amerika, in Afrika, India, Zuidoost-Azië, Australië, Nieuw-Zeeland, Hawaï, noem maar op. Dit is een gedeelde geschiedenis voor veel delen van de wereld. Wat betreft de VS, ons focusgebied omdat we nu eenmaal hier zijn, is het belangrijk om de geschiedenis goed in beeld te krijgen want de VS zijn er goed in geslaagd de geschiedenis enigszins bij te stellen. Dus wat je op school hebt geleerd over de geschiedenis van de inheemsen, is waarschijnlijk niet zo nauwkeurig. Je moet daarom wat verder lezen over wat er werkelijk is gebeurd. 
Laten we beginnen met Manifest Destiny. Dit idee kwam voort uit de ontdekkingsdoctrine waarmee Europese mogendheden zichzelf het recht gaven te zeggen: als we het ontdekken, is het van ons. Maar die houding werkt niet echt want als je naar de Apple Store gaat en daar een gloednieuwe MacBook ontdekt heb je waarschijnlijk niet het recht om er zomaar de deur mee uit te lopen. Maar veel van onze strategieën en veel van onze... ons land is in feite gebaseerd op dit idee dat we gewoon overal recht op hebben. 
We moeten niet vergeten hoe jong onze geschiedenis is. We zijn een heel jong land. Er is amper tijd verstreken. We hoeven maar een paar honderd jaar terug te gaan en bijvoorbeeld starten met de jaren 1800. In 1800 waren de Verenigde Staten niet veel meer dan de dertien koloniën. Juist de jaren 1800 waren de meest catastrofale tijd voor de inheemse volken. In die periode zijn er veel rampzalige dingen gebeurd. In 1800 werd vrijwel het hele gebied dat nu de VS is, nog bewoond door inheemse volken en gemeenschappen en onder hen was er een enorme diversiteit. Zelfs al claimden Europese mogendheden grote stukken land. Frankrijk had een groot stuk, Spanje had grote delen, Engeland had stukken land, Rusland kwam er ook bij en zo werden er grote stukken land ingepikt. Maar in feite waren de inheemse gemeenschappen er altijd al geweest. In die eeuw hebben zich enorme verschuivingen voorgedaan. In die periode is het heel hard gegaan. Dat was een heel moeilijke tijd. 
Voor mij is dat de tijd van mijn overgrootvader. Hij is geboren aan het einde van de jaren 1850 en hij heeft in zijn leven veel dingen heel snel zien veranderen. Hij heeft slagvelden en tussen de Lakota en de staat meegemaakt. Hij heeft de Slag bij Little Bighorn meegemaakt aan de kant van de Lakota toen hij 18 jaar oud was. Zijn kinderen moesten naar kostschool, hun haar werd afgeknipt, ze moesten Engels leren,  christen worden. Hij heeft zelfs moeten toezien hoe een aantal van zijn kinderen aan de kant van de Amerikanen vocht. Een ongelofelijke hoeveelheid veranderingen in één mensenleven. In die periode begon het gesol met mensen. Aan het begin van die eeuw was meer dan 80% van het grondgebied in handen van de inheemsen. Tegen het einde van de eeuw was dat minder dan 2%, alleen maar vanwege het reservatenstelsel. Dit is nog maar een deel van het verhaal waarom om er geen inheemse restaurants zijn. We hebben net een zeer traumatische periode uit de geschiedenis achter de rug en we hebben nog niet eens tijd gehad om erbovenop te komen, laat staan ons te ontwikkelen. 
De Amerikaanse geschiedenis kent veel van deze grote verschuivingen, zoals de Indian Removal Act van 1830, de Homestead Act van 1862, de Indian Appropriation Act die erop neerkwam dat we ‘beschermelingen’ van de staat werden en geen eigen identiteit meer hadden, de Dawes Act van 1887. Deze campagnes waren zeer doelgericht en de staat was heel goed in waar hij mee bezig was. En het begon allemaal met het afpakken van ons eten. Dat inheemse gerechten zijn verdwenen vindt zijn oorsprong dus al in het begin. Een van de eerste dingen die George Washington heeft gedaan was generaal Sullivan eropuit sturen om alle inheemse volken de VS uit te werken. Hij wilde dat ze gevangen werden genomen, dat ze werden teruggebracht. Er werd een expeditie op touw gezet die één zomer duurde en slechts dat doel diende. Na die ene zomer waren er geen inheemse volken meer in die hele regio New York, van District Columbia tot aan het noorden. En George Washington werd benoemd tot president. Hij werd ‘stedenverwoester’ genoemd. Nu nog, omdat hij een complete regio heeft verwoest. Zo werd de basis gelegd voor de manier waarop de staat met de inheemse volken is omgegaan in de eeuw die daarop volgde. 
Hier in onze regio zijn de bizons systematisch afgemaakt. Ze wisten dat veel mensen eronder zouden lijden en dat was ook zo. Tegen het einde van de eeuw waren er wereldwijd minder dan 500 bizons. Dat was zeer doelbewust. Maar de grootste schade voor ons en de reden van het gebrek aan inheemse restaurants was het wegvallen van onze vorming. Die hele generatie, de generatie van mijn overgrootvader en vooral die van mijn grootvader, die generaties hadden de volledige inheemse vorming moeten krijgen. Ze hadden alles moeten leren wat ze volgens hun tradities moesten weten. Vissen, jagen, verzamelen, planten herkennen, duurzaam leven, gebruikmaken van de planten en dieren om ons heen. Maar in plaats daarvan hebben we een heftige assimilatie doorgemaakt waarbij het kostscholensysteem ertoe heeft geleid dat die hele generatie al die kennis en vorming is ontzegd. Het was heel traumatisch, want dat was geen fijne situatie voor de kinderen. Deze scholen waren militaristisch en ze verschenen in heel de VS en Canada. De kinderen werden wederom gedwongen om andere talen te spreken, gedwongen om een nieuwe religie aan te nemen, om vaardigheden te leren waar ze niets mee te maken hadden. Ze werden gedwongen. Veel van die kinderen zijn bezweken. Als we kinderen naar school sturen moeten we niet hoeven vrezen voor hun leven. Het was heel zwaar voor de kinderen. Ze hadden te maken met fysiek geweld, seksueel misbruik. Met geestelijke mishandeling. Nu nog gaan onze gemeenschappen daaronder gebukt, vanwege het directe verband met dat trauma. 
De jaren 1900 waren niet veel beter voor de inheemsen. Mijn grootouders waren niet eens geboren staatsburgers. Dat kwam pas in 1924. Tussen 1940 en 1960 begon de Amerikaanse overheid heel wat stammen te ontmantelen. Meer dan 100 stammen werden opgeheven, zodat zij nog meer land kon pakken. Tot 1965 mochten we niet stemmen. Tot 1978 mochten we onze religiën niet uiten. Hoe was het voor mij om zo op te groeien? Ik ben geboren halverwege de jaren 1970 en groeide op in postkoloniaal Amerika. Wat at ik? Die vraag krijg ik heel vaak, omdat de media willen weten: “Met welke gerechten groeide je op als Native American?” Ze willen een leuk verhaal als: “Ik kwam uit bed, schoot een eland neer met mijn katapult en dan vierde de hele familie feest”. Maar zo was het niet. Ik groeide op met voedselpakketten van de overheid want we waren arm, net als vele anderen in het reservaat. In mijn jeugd hadden we niet eens van die mooie blikjes. Wij hadden gewoon deze anonieme blikken rund in vleesnat. Dat was ons avondeten. Waardeloos. En die indiaanse taco’s... Als kind al vroeg ik me af waarom ons Lakota eten Mexicaans smaakte. Ik snapte er niets van. Omdat het beter kan. Er is zoveel meer te leren en te bieden met inheemse voeding. 
Daarom is het belangrijk om te weten wat inheemse voeding is. Maar eerst moeten we kijken naar de diversiteit binnen ons volk. Wij zijn zo divers en er zijn allerlei soorten planten en dieren. Projecteer daar inheemse volken op en je ziet een schat aan diversiteit. Dit is een talenoverzicht. Kijk eens naar al die enorme kleurgebieden en binnen die kleurgebieden is er ook nog een hoop diversiteit. Momenteel zijn er 634 stammen in Canada, 573 in de VS en 20% van Mexico beschouwt zich als inheems. Er is nu dus nog altijd een enorme inheemsheid en die diversiteit is fantastisch, die moeten we koesteren. Vergelijk koloniale settlerstaten maar eens met inheemse grondgebieden en je ziet de diversiteit. Overal waar we heen gaan, moet het anders zijn. In de VS moet het voedingssysteem niet overal alleen om hamburgers draaien en in Canada niet alleen om poutine. We zouden ons eten zoveel beter kunnen beschrijven, nietwaar? Dus moeten we ons echt concentreren op inheemse vorming want het is belangrijk voor ons om kennis op te doen. 
Bij inheemse vorming gaat het om al deze onderdelen: voeding uit het wild, permacultuur, inheemse landbouw, zaadbewaring, leven naar de seizoenen, etno-oceanografie, jagen, vissen, alle delen van een dier gebruiken, mycologie, zout-, suiker- en vetproductie, oude ambachten, grondbeheer, koken, metaalkunde, inheemse geschiedenis, traditionele geneeskunde, voedselbewaring, fermentatie, voeding, gezondheid, spiritualiteit, genderrollen, duurzaamheid. Al deze dingen zijn belangrijk voor onze vorming en moeten we leren. 
Laten we enkele voedingsstoffen bekijken. Eiwitten zijn makkelijk. We leren hoe de inheemsen elk deel van een bizon benutten. Dat kwam doordat we niet in de positie waren om te verspillen. We werden vindingrijk met alles wat we hadden en pasten dit overal op toe. Letterlijk alles wat beweegt, kun je eten. We doen niets met rund, varken en kip, omdat die hier niet voorkwamen. Er zijn andere dieren dan deze drie die we kunnen eten. Er is ontzettend veel. We hoeven niet bang te zijn als iets geen koe, varken of kip is. Er zijn veel mooie dingen om te eten, zelfs insecten. In veel delen van de wereld is dat heel normaal en ook hier was het normaal. Onze grootste liefde is echter plantenkennis want als je de planten om je heen leert kennen zie je overal voedsel en medicijn. In het westerse voedingssysteem is nooit tijd genomen om de fantastische biologie om ons heen te leren kennen en de planten die ons omringen. Er valt zoveel te leren. Er is allerlei basisvoedsel te vinden, zoals timpsula, ofwel prairieraap, die hier op de vlakten groeit. Camassia van de noordwestkust, wilde rijst van de Grote Meren en eenvoudig zeewier uit de oceaan dat door veel gezinnen werd gebruikt. Of de woestijnplanten, die eruitzien alsof ze je willen pijn doen. De inheemsen wisten ermee om te gaan. 
Iets anders is de domesticatie. Dit is van belang wat landbouw aangaat want we zien dit als landbouw, maar we weten hoe schadelijk het is. Het is eng wanneer je in de krant dingen leest als: “Wat te doen met glyfosaat in de ontbijtgranen?” Dat is echt iets om je zorgen over te maken. Het is smerig spul. Het is geweldig om meer te weten te komen over inheemse landbouw omdat dit ons ver terugvoert naar een tijd waarin men allerlei manieren bedacht om te planten en enorme, duurzame beschavingen te ontwikkelen of ze nu midden in de woestijn zaten of aan de kust of helemaal hier in North Dakota en South Dakota. Mensen hebben fantastische dingen verbouwd met een verbluffende diversiteit en die moeten we beschermen. Wij zijn de rentmeesters van wat er over is van die diversiteit. Er is veel weggevaagd door het kolonialisme in de jaren 1800. We moeten dus kennis vergaren en die veiligstellen voor de volgende generatie want als we er niets aan doen, kan het allemaal verdwijnen. Het is heel belangrijk om dat goed te beseffen. 
Om de kennis van de inheemsen in onze moderne tijd te benutten moeten we onze ogen openen. Houd ermee op alles ‘onkruid’ te noemen. Want dat geeft aan dat je gewoon niet weet wat het is. Onze kinderen kunnen meer K-popbands benoemen dan bomen en dat is jullie schuld. 
(Gelach) 
We moeten ze dingen leren die van belang zijn. Kijk om je heen: er is overal voedsel en we moeten voorraden aanleggen zoals onze grootouders en overgrootouders dat deden. Zij gebruikten voedsel dat om ons heen te vinden is. We moeten dus onze eigen voorraden aanleggen die smaken naar waar we zijn, naar wat uniek is voor ons in onze eigen regio. Daarom moeten we overal in de VS Native American restaurants hebben die worden gerund door inheemse volken. Er valt veel te ontdekken. Er zijn zoveel smaken, er is zoveel heilzaams. En het is zo gezond. Het is leuk voor chefs om met al die smaken te spelen. Chefs moeten staan trappelen om al deze planten te leren kennen die niet op hun menu’s staan omdat ze alleen maar met Franse kookboeken werken. Wij willen deze voeding vooral weer  bij de tribale gemeenschappen krijgen om de mensen gezond en gelukkig te maken en de cyclus te doorbreken van door de overheid verstrekte voeding, de enorme aantallen mensen met diabetes type 2, obesitas en hartkwalen als gevolg van de slechte voeding die de overheid ons te lang heeft voorgezet. We moeten nadenken over wat anders kan en hoe we onze levensstijl kunnen verbeteren. We moeten de grond beter benutten. Gazons zijn stompzinnig. 
(Gelach) 
We moeten het echt beter doen. Daar kunnen we eten op verbouwen. We kunnen overal voedselgewassen planten. We hebben meer gemeenschapstuinen nodig, meer permacultuur. Zo simpel is het. Als we 30 golfbanen kunnen aanleggen in Palm Springs, midden in de woestijn, wat zouden we wel niet bereiken als we zouden gaan voor het goede en overal voedsel zouden planten? Biologisch voedsel, dat groeit in die specifieke regio. Het inheemse voedingspatroon is het ideale dieet. Het bevat gezonde vetten, diverse eiwitten, weinig koolhydraten, weinig zout, een enorme diversiteit aan planten. Het is biologische landbouw, respecteert culturele en regionale diversiteit en volgt de seizoenen. Het is echt goed. Het is wat het paleodieet in feite wil zijn. Het klopt gewoon en we moeten het beschermen. We moeten het verspreiden. Nogmaals: het is niet uniek voor ons hier. Overal ter wereld zijn er inheemse volken en er is een inheemse kennisbank die grotendeels onaangeboord is als gevolg van de koloniale structuur die overal heerste. We moeten mensen beschermen in Afrika, India, Zuidoost-Azië, Australië, Nieuw-Zeeland, Hawaï, Zuid-Amerika, Noord-Amerika. We moeten ze beschermen. We moeten diversiteit vieren in plaats van muren te willen bouwen om mensen buiten te houden. We hebben gezonde voeding nodig, voedselproducenten op basis van cultuur, regionale voedselsystemen, lokale zeggenschap over voedselsystemen en niet dat de overheid het bepaalt, inheemse vorming en milieubescherming om de natuurlijke voedingsbronnen om ons heen veilig te stellen. We moeten meer verbonden zijn met de natuur om ons heen en beseffen dat het een symbiotische relatie is. We staan er niet boven. 
Als we ons voedsel in handen hebben, hebben we ook onze toekomst in handen. Dit is een boeiende tijd voor ons als inheemsen, nu we de lessen van onze voorouders die aan ons moesten worden doorgegeven alsnog leren en de huidige wereld benutten met alles wat deze te bieden heeft en nieuwe mensen worden. We zijn er klaar voor om ons te ontwikkelen. Dit is een inheemse evolutie én revolutie. Ik hoop dat jullie ooit nog eens door de VS rijden, kunnen stoppen bij restaurants van inheemsen en de gigantische diversiteit zullen zien. Stel je eens voor! 
