Ik ga meteen een bekentenis doen. Ik weet niet wat jij op je zestiende deed, maar ik ben een groot fan  van 'Harry Potter' en wachtte veel te lang op mijn brief die me zou uitnodigen op Zweinsteins  Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus. Ik had naar de zesde klas kunnen gaan. Ik wachtte ook op een uitnodiging  voor de Jeditempel of een schouderklop die me uitnodigde voor de X-men. Ik was dat kind. 
Toen ik zestien jaar oud was,  ging mijn wens in vervulling. Ik werd meegenomen naar de dokter, die me vertelde dat ik deel uitmaak  van een groep mensen die nog altijd grotendeels onzichtbaar  en onbegrepen zijn. Ik ben intersekse. Dat is mijn superkracht. 
Voor velen van jullie die hier zijn is het de eerste keer dat je het woord  'intersekse' ooit hebt gehoord. Intersekse gaat om anatomie. Het verwijst naar mensen die geboren zijn met een of meer variaties van geslachtskenmerken. Dat zijn je geslachtsdelen,  je hormonen, je chromosomen die buiten de traditionele ideeën vallen  van mannelijke en vrouwelijke lichamen. In andere woorden, de meest basale aanname die we over onze soort hebben gedaan -- wat we leren op school, dat sekse binair is, alleen man en vrouw -- klopt niet. Zoals de meeste dingen op deze wereld is het veel ingewikkelder dan dat. 
Intersekse personen, die buiten deze valse tweedeling in sekse vallen, hebben altijd bestaan in de geschiedenis van de mensheid. Zoals de tovenaars in 'Harry Potter', zijn we praktisch onzichtbaar. Sommigen van ons weten niet eens  dat we intersekse zijn. Zoals bij de X-men, zijn sommige kenmerken  duidelijk bij de geboorte en komen andere naar voren wanneer de puberteit zou moeten beginnen. Wanneer we erachter komen  dat we intersekse zijn, geloven sommigen van ons  dat we de enige ter wereld zijn. 
Ikzelf heb XY-chromosomen, waarvan je misschien hebt geleerd dat die typisch mannelijk zijn. Ik ben ook geboren met gonaden in plaats van eierstokken. Op dit podium staan  zou mijn grootste nachtmerrie zijn geweest vijf jaar geleden. Het zou onmogelijk geweest zijn. 
Ik gebruikte de metafoor  van bovenmenselijken, maar eigenlijk zijn we net als jullie. Men neemt aan dat intersekse personen 1,7 procent van de bevolking uitmaken. Dat zegt weliswaar meer afhankelijk van waar je bent, maar je begrijpt het wel. We staan voor je in de rij  bij de koffietent, we zitten naast je in de trein, we swipen je naar links  en rechts op datingapps ... 
(Gelach) Dus waarom heb je niet van ons gehoord? Als we zo veel voorkomen,  waarom zie je ons dan niet? Hoe heeft de wereld op ons gereageerd? 
We denken vaak dat disciplines  zoals medicijnen en rechten neutraal zijn -- immuun voor vooroordelen. De wet is 'rede, vrij van passie'. De eed van Hippocrates van de artsen zegt dat "warmte, sympathie en begrip belangrijker zijn dan het mes van de chirurg of de pil van de farmaceut." Deze disciplines die ons leven raken  zijn indrukwekkend, maar ze zijn vol van onze vooroordelen. Ze zijn niet immuun, net zoals wij niet immuun zijn voor de effecten van die vooroordelen, die vernietigend kunnen zijn. In de gezondheidszorg 
worden intersekse baby's die worden geboren met ambigue geslachtsdelen routinematig geopereerd zonder toestemming, zonder medische noodzaak, onomkeerbaar, om hun gezonde anatomie  'normaler' te doen lijken. Dit is voordat ze hun eerste  woordjes hebben gezegd, een geaardheid of genderidentiteit  hebben aangegeven. 
Veel mensen wordt nooit verteld  over hun intersekse kenmerken, en mensen die het wel verteld wordt,  wordt vaak opgedragen erover te zwijgen. Geheimhouding wordt geforceerd en schaamte is een nabije schaduw. In de wet vallen intersekse personen  buiten de categorisatie en, belangrijker, buiten de bescherming. Dit slaat op banale taken -- ga maar na hoeveel formulieren je ooit hebt ingevuld waarop je 'M' of 'V' moest aankruisen -- tot het gebrek aan bescherming  onder elke wet, specifiek wetten over  geslachtserkenning en gelijkheid. En intersekse personen kunnen de sekseclassificatie niet corrigeren die ze bij hun geboorte  hebben gekregen zonder dat ze verklaren  transgender te zijn. Na decennia van activisme begint men deze levensbelangrijke  problemen aan te pakken. 
Waarom maakt dit iets uit voor mensen die niet intersekse zijn, die geen variaties  van geslachtsdelen hebben? Ik kan me voorstellen  dat veel mensen in dit publiek zich in hun privébadkamer hebben afgevraagd: 'Zijn mijn schaamlippen te lang?' 'Zijn mijn testikels ongelijk?' 'Is mijn penis te klein?' 'Is mijn vagina te breed of te ondiep?' Niets dat pijn doet of in de weg zit,  maar esthetisch gezien: 'Zijn de mijne "normaal"?' Ik stel me voor dat veel mensen  in dit publiek die kleine zorgen hebben maar meestal door het leven gaan  zonder eraan te denken. Deze variaties in onze lichamen, zoals de kleur van onze ogen  of de grootte van onze voeten, hebben zelden een materieel effect  op onze gezondheid. 
Om het anders te zeggen, om je een idee te geven van  de ervaring van intersekse personen, wat als, toen je een baby was, je ouders of je artsen  naar je schaamlippen keken, je penis, je testikels, en dachten: ze zijn gezond, voelend, maar ze zijn niet 'normaal', nog voordat je wist  wat je met ze wilde doen, of, je weet wel, waar je ze wilde stoppen. 
(Gelach) 
Wat als ze zo ver gingen dat ze je een andere sekse toewezen vanwege deze metingen en dan tegen je logen  over wat ze hadden gedaan? Wat als deze operaties  je onvruchtbaar maakten? Wat als ze resulteerden  in enorme pijn en littekens? Wat als je de rest van je leven medicatie moest slikken om de gezonde organen  die ze hadden weggenomen, te vervangen, en dat je zelf voor  die medicatie moest betalen? En dan werd je iedere keer dat je naar  de huisarts ging voor een verkoudheid, uitgevraagd over je seksleven, je genderidentiteit, hoe je genitaliën eruit zagen. En dan werden er meer artsen  en geneeskundestudenten uitgenodigd om nog meer vragen te stellen, je te vragen je broek te laten zakken, of mee te werken aan een onnodig medisch onderzoek. 
Dit is een beeld van wat er gebeurt  met de interseksegemeenschap -- mensen als ik, iedere dag,  overal ter wereld. Onze gemeenschap is niet  tegen de geneeskunde of tegen operaties. We zijn voor het recht om beslissingen  te nemen over ons lichaam en ons leven. De huidige aanpak van intersekse personen stamt van een inmiddels achterhaalde academische studie van een man die meer dan 50 jaar geleden geloofde dat je een kind  als ieder gender kon opvoeden door hun genitaliën te veranderen, het ze nooit te vertellen, en dat gender steeds  opnieuw te bekrachtigen. Het stamt ook van het feit dat gezonde intersekse variaties abnormaal of een stoornis worden genoemd. Dit is logisch. Als je iets een stoornis noemt,  duidt dat op een mogelijke genezing. Het stamt ook van de angst  en het stigma rondom intersekse zijn, van homofobie, transfobie, seksisme en uiteindelijk  van ons koloniale verleden. 
Ik ben hier niet om te zeggen dat de categorieën 'man' en 'vrouw' niet bestaan. Ik zeg: zoals de meeste dingen op deze wereld, is het ingewikkelder dan dat. De wereld is complex, en we kunnen kiezen  om dat als iets mooi te zien, of we kunnen kiezen om  die complexiteit te blijven ontkennen, mensen in kunstmatige,  binaire hokjes te duwen, te repareren wat niet kapot is en ons eigen gezichtsveld te beperken. 
Een van de uitdagingen die intersekse  personen vandaag de dag hebben is onszelf zichtbaar maken en onszelf tegelijkertijd veilig houden. Daarmee bedoel ik dat we een beroep doen  op de menselijkheid van wetgevers om ons veilig te stellen terwijl we onszelf  in de openbaarheid plaatsen en onze verhalen delen, een gemeenschap proberen te bouwen van mensen zoals wij, zelfs als dat niet veilig is. Voor ouders van intersekse kinderen die luisteren en kijken, voor degenen in het publiek die de beschermers van intersekse  personen kunnen worden, wil ik dat jullie weten  dat ik van mijn leven houd, maar dat het niet  zonder problemen is geweest, vooral wat betreft het feit  dat ik intersekse ben. Geen leven is zonder problemen. Alles heeft twee kanten. 
Aan de ene kant ben ik vernederd bij de dokter. Ik heb voor mogelijke partners gestaan  en ben bang geweest en heb me niet goed genoeg gevoeld. Ik heb naar andere vrouwen  gekeken op straat en me de manieren voorgesteld  waarop ze meer vrouw waren dan ik, meer mens dan ik. Ik heb me afgevraagd of ik een plek op deze wereld heb. 
Aan de andere kant is er diep van me gehouden  om alles wat ik ben, vriendschappelijk en romantisch. Ik heb compassie en empathie opgedaan voor een groter deel van de maatschappij. Ik heb de tijd genomen  om van mijn lichaam te houden en de lichamen van anderen  niet te veroordelen. Ik heb kracht en hoop ontwikkeld die ik niet had kunnen hebben  zonder dit specifieke leven. 
Het instinct om kinderen te beschermen is instinctief en bewonderenswaardig, maar de waarheid is dat liefde en acceptatie en weigeren het kind  met schaamte te omringen, het beter zal beschermen dan iets proberen te repareren dat niet kapot is. Daarom is het in ons belang om intersekse personen te beschermen en ze zichtbaar te maken. Zo lang als de maatschappij één manier bekrachtigt om acceptabel, om 'normaal' te zijn, zal iedereen onzeker zijn  als ze anders zijn. Variatie en verschil  proberen uit te wissen veroorzaakt schaamte. 
Intersekse zijn heeft me niet  de krachten gegeven waar ik als tiener op hoopte, behalve het kunnen zien hoe de valse  tweedeling in sekse ons allen kwaad doet. Ik geloof dat als intersekse personen  gelijkheid kunnen krijgen, gezien kunnen worden, geaccepteerd kunnen worden en geliefd kunnen zijn, dat we dat dan allemaal kunnen zijn. 
Dank jullie wel. 
(Applaus en gejuich) 
