

voor altijd vriendjes


vanmiddag werd in de grote stad b beslist dat in heel europa, dat wil zeggen de
landen die lid zijn van de eu, de 'euro' met ingang van vandaag als officiele
munteenheid ingevoerd wordt. 

    heerlijk, we komen weer een stapje dichter bij een onvoorwaardelijke
vriendschap tussen de verschillende europese landen. ik ga naar frankrijk en
hoef niet moeilijk te doen over de wisselkoers, ik ga naar engeland en ik hoef
mijn paspoort niet te laten zien bij de grensoversteek. 

    toch weet ik het nog niet zo zeker, hoor, met die eenheid van europa. het
heeft altijd wel iets nostalgisch, dat klungelen met dat vreemde geld, dat
officiele gedoe bij de engelse grens. ik wil mezelf nu ook geen nationalist
noemen, maar ik zie nederland al van de kaart geveegd tot een europa
toegetreden. bovendien zie ik nu al dat er niets klopt van het europese
politiekbeleid. zogenaamd belangrijke mensen die voor een hoop niets doen een
hoog salaris ontvangen, dat met geld uit de zakken van de europese burger
gefinancierd wordt. daarnaast zal de invoering van de 'euro' als officiele
munteenheid voor de gewone man niet voordelig uitvallen. al beweert de politiek
nu nog van wel, en logisch, ze handelen uit eigen belang. 

   de 'voor altijd vriendjes politiek' van de mannen en vrouwen in brussel
heeft echter nog een lange weg te gaan, gekeken naar de opkomsten bij europese
verkiezingen. we zijn er nog niet klaar voor, of we willen het (nog) niet. dat
we de politici in brussel niet vertrouwen, kan ook een rol spelen. of dat we de
politici in brussel niet kennen, het is een ver van mijn bed show, waarin de
dames en heren politici een rol van weinig betekenis spelen. de onbekende namen
hebben een nog onbekender gezicht en daar moet dan op gestemd worden. wie zijn
ze? waar staan ze voor? wat willen ze? het enige wat we kunnen doen als
stemgerechtigden, is stemmen op de partij die onze voorkeur geniet. in feite
niet anders dan bij de landelijke of gemeentelijke verkiezingen. maar europees
gezien streeft die partij misschien wel weer hele andere idealen na.  stel nu:
er is over een aantal jaren een totale eenheid tot stand gekomen: europa is
niet langer een werelddeel, maar een natie. de verschillende landen zullen
misschien staten geworden zijn: de verenigde staten van europa.  je noemt
jezelf geen nederlander meer, maar een europeaan en je spreekt geen frans meer,
maar europees (engels?). er wordt door de politiek gepropageerd de
verschillende culturen te vermengen, wat eigenlijk hetzelfde betekent als ze
laten verdwijnen. er komt een politieke sleutel die op elke deur van iedere
staat past. kortom: we gaan een geweldige toekomst tegemoet. toch? 

    eh...nee, niet precies. we gaan een toekomst tegemoet dat is zeker. een
toekomst waarin een europa een steeds belangrijker plaats in gaat nemen. een
toekomst waarin samenwerking tussen de verschillende landen steeds
vanzelfsprekender wordt. of het ooit zo ver zal komen als met de verenigde
staten van amerika, is nog zeer de vraag. alle landen hebben binnen het
werelddeel europa hun eigen geschiedenis en hun eigen cultuur opgebouwd in de
loop van de tijd. de verschillende staten van amerika hebben deze kans nooit
gehad. ze hebben vanaf het begin een gezamenlijke geschiedenis. zo heeft het
gezamenlijke verzet tegen een vijand (de engelse bezetting) de onderlinge
banden zeker verscherpt. gezamenlijk verzet roept nu eenmaal altijd een sterk
gevoel van verbondenheid op bij mensen en volkeren. neem nu het gevoel
nederlander te zijn bij een belangrijke voetbalwedstrijd nederland versus
duitsland. europa als geheel heeft dit nooit gekend. elk land is een individu
met een verschillende jeugd, verschillende ouders en een verschillend
toekomstbeeld. 

    die verschillen mogen we niet van die landen afnemen. het zou hetzelfde
zijn als een kind,   dat na jaren bij zijn ouders weggehaald wordt.  aan de ene
kant is het kind nog te jong om op eigen benen te staan, aan de andere kant is
het al te oud om nog ergens anders te wennen. geef de europese landen wat meer
tijd om aan elkaar te wennen en met elkaar te leren omgaan. brussel moet het
allemaal niet te snel willen en zeker niet te radicaal. te snelle beslissingen
zouden er wel eens voor kunnen zorgen dat 'de vriendjes voor altijd', 'vijanden
voor altijd' worden.  

